“Ik ben nogal jongensachtig en de dokter zei me dat dat is omdat ik tijdens de eerste 3 maanden van de zwangerschap enorm veel testosteron heb gehad en dan worden de hersenen gevormd en ze noemde mij altijd ‘garçon manqué’. Ik vond dat verschrikkelijk. Ik deed heel veel jongensdingen, maar mijn zussen ook [...]. En nu nog altijd – ik kom in het algemeen beter overeen met jongens dan met meisjes. Ik ben nooit een mega tutu-meisje geweest. Maar ik heb vriendinnen die ook niet zo zijn.” (vrouw met CAH, 33j)

uit Callens et al, 2017

“Je kan met alles lachen van elkaar. Dus als ze een opmerking maakten [over mijn uiterlijk], ik vond dat niet erg. En als ze iets over mij zeggen, dan zeg ik gewoon iets terug, zo, dat is mijn reactie.” (man met PAOS, 19j)

uit Callens et al, 2017

“Het is een gêne, maar je groeit daar wel uit. Ik ben nu minder gegeneerd dan als ik 16 was, maar ik weet dat nog, als ik jonger was en dan op het strand zat, ja bij sommige meisjes zat die bikini op die manier en bij u zat die dan op die manier en je vraagt je af of ze dat gaan zien of misschien vragen gaan stellen. [...] Ik denk niet dat vrienden ooit zoiets hadden van ‘bij u is dat anders dan bij mij’...Ik deed zelf veel aan sport, ook in team, en nam ook gewoon mijn douches met iedereen.” (vrouw met CAH, 33j)

“Tot mijn 40ste is mij dat blijven volgen, “ik heb iets tekort dat een ander wel heeft” en mijn partner heeft mij daarover gezet. Ze zei me: Ge kijkt teveel naar films. Ge vergelijkt uwzelf teveel.” (man met kleinere penis, 47j)

uit Callens et al, 2017

 

“Ik voel mij niet anders, omdat er ook uiterlijk aan mij weinig is dat anders is. Wat doet dat ertoe dat ik XY chromosomen heb of bloedgroep O+ of B...dat zijn dingen binnen uw lichaam, mensen weten dat niet, dus ze gaan u ook niet uitsluiten. Dus ik voel mij ook niet gediscrimineerd of uitgesloten of wat dan ook, want ik heb niks waardoor ik kan uitgesloten of gediscrimineerd worden" (vrouw met CAOS, 44j)

“Ik denk dat wat ik als meisje in de puberteit het moeilijkste vond was gewoon het niet hebben van regels en daarmee over kunnen praten met andere mensen. Je praat daar eigenlijk met niemand over terwijl dat je weet van “meisjes praten daar onderling wel over.“ (vrouw met CAOS, 34j)

“We proberen onszelf als volledige vrouw te zien, wat al niet zo gemakkelijk is als je hoort van de maatschappij dat seks (met vagina) en kinderen zo belangrijk is.”

(vrouw met MRKH, 35j)

“Het is denk ik, voor een stukje toch die schaamte die er in gekweekt is doordat je dat moet geheim houden en dat je soms gewoon wel wilt zeggen of zo maar dat je ook niet goed meer weet wat je ermee moet doen. Mijn vriend zegt ook altijd “Wij kunnen geen kinderen krijgen, niemand heeft daar toch zaken mee of dat nu aan mij ligt of aan u”, ja, terwijl soms dan denk ik van “Ik wil dat juist wel zeggen als een soort van erkenning”, hoe moeilijk dat dat ook is” (vrouw met CAOS, 34j)

We zijn niet gebaat bij geheimen

Margriet van Heesch, 2015

"Het belangrijkste inzicht uit deze studie is dat de vertellers en hun naasten niets gewonnen hebben bij het achterhouden van kennis door hun oudersen/of behandelaars. Bovendien moet benadrukt worden, dat zij niet gebaat zijn bij het hebben van geheimen voor hun omgeving. Het taboe op geslachtsvariaties bleek een groter probleem dan de geslachtsvariatie zelf. De geheimhouding en het taboe leidden tot een stigma dat we de komende generaties kinderen, jongvolwassenen en volwassen zouden kunnen besparen.

Ik concludeer dat dit inzicht iedereen aangaat omdat iedereen iemand met een geslachtsvariatie zou kunnen kennen: ouder, geliefde, kind, broer of zus, vriend of vriendin, neef of nicht, tante, oom, klasgenoot, collega of kennis. Bevordering van kennis en inzicht leidt ertoe dat die collega’s en die familieleden en die geliefden niet meer hoeven te leven met geheimen. Zij zouden er juist gewoon open over kunnen praten.

Om met de Amerikaanse mensenrechtenactivist Betsy Driver te spreken, “Tell 5”. Als zij haar verhaal vertelt aan een publiek, vraagt ze haar toehoorders haar verhaal weer aan vijf anderen door te vertellen. Zo kunnen geslachtsvariaties een plek krijgen in onze westerse cultuur."

(Van Heesch, 2015)

 

“Ik weet niet hoelang geleden, maar dan kwam de vraag van een TV-zender. Ik heb daar niet aan meegedaan, want waar ging het over? Over de operaties en man-vrouw, en dan heb ik zoiets van“nee, het is meer dan dat”[...]ik dacht 'als het daarop focust, dan stopt het voor mij.”Ik schaam mij er niet voor maar ik vind dat een freakshow”,ik noem dat“freakshow.”(vrouw met CAH,40j)

© 2018 

Design & illustrations

by Nina Callens

Met de steun van